MΑΘΗΜΑΤΑ+ΓΥΜΑΝΑΣΙΟΥ+(Γλώσσα,+ Μαθηματικά,+Αρχαία+Ελληνικά) 

= ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ = toc

Ενοτητα 1
Κείμενο 1

Κατηφόρισε σοβαρή, όπως ταίριαζε σ’ ένα γυμνασιοκόριτσο, την καινούρια ακόμη γειτο- νιά της. Διέσχισε γρήγορα, όπως άρμοζε, την Πάνω Πλατεία και μπήκε στο δρόμο με τα μα- γαζιά. Ούτε ματίτσα αριστερά και δεξιά. Με βιαστικό βήμα, έφτασε στην Κάτω Πλατεία, πέρασε απέναντι και μπήκε επιτέλους στο δρόμο που βρισκόταν το Γυμνάσιο. Ήταν κι αυτή πια γυμνασιοκόριτσο! Πήρε μια βαθιά ανάσα και μπήκε στον αυλόγυρο. Αμέσως όμως ένιωσε να βουλιάζει. Θεέ, πόσο τεράστιοι ήταν όλοι τους! Κι αυτή σαν νάνος! Ολόκληροι άντρες και γυναίκες! Πέρασε διστακτικά από δίπλα τους κι εκείνοι χαμήλωσαν το βλέμμα τους κατά τη μεριά της χαμογελώντας. «[…] Και δεν ξέρω κανέναν εδώ. Και δες τι αέρα που έχουν όλες αυτές οι κυράτσες. Εγώ είμαι σαν βλαχαντερό!» σκέφτηκε αναψοκοκκινισμένη και ζάρωσε σε μια άκρη. – Άννα! Γύρισε κι είδε το Γιώργο. […] – Tι θες σε τούτο το προαύλιο; […] Eμείς μένουμε στο κάτω προαύλιο. Δε σ’ το ’πανε; Πάμε. Η Άννα τον ακολούθησε αμίλητη. – Εφέτος έχει έρθει καινούριος γυμνασιάρχης. Λένε πως είναι πολύ αυστηρός. Στο προηγού- μενο Γυμνάσιο που ήταν, λένε, τους είχε κάνει όλους στρατιωτάκια, καθηγητές και μαθητές! […] Το κουδούνι τού έκοψε την κουβέντα. Έπρεπε να βρουν τώρα πού έκανε σειρά η τάξη τους. Και γρήγορα μάλιστα, γιατί οι καθηγητές είχαν ήδη βγει και στήνονταν με σεβασμό πίσω από έναν ψηλόλιγνο άντρα. «Αυτός είναι!» ακούστηκαν μερικά ψιθυρίσματα. Έπειτα ήρθε ο παπα-Νι- κόλας που τους έκανε αγιασμό και στο Δημοτικό. «Χμ, γι’ αυτό εμείς αργούσαμε να μπούμε…» σκέφτηκε αθέλητα ηΆννα, λογαριάζοντας τον εαυτό της ακόμη με τα παιδιά τουΔημοτικού παρά με τούτους εδώ τους μαντράχαλους. Ο αγιασμός έγινε όπως συνήθως, αλλά μετά βγήκε μπροστά ο γυμνασιάρχης κι άρχισε ένα κατεβατό από «πρέπει» κι «απαγορεύεται», που έκανε όλο το ακροατήριο κάτω να στενάξει. Από τις μεγάλες μάλιστα τάξεις ακούστηκαν έντονες διαμαρτυρίες. –Δε θα ανεχτώ! φώναξε ο γυμνασιάρχης. Και τώρα οι μαθητές ν’ αρχίσουν να προχωρούν απ’ αριστερά και να μπαίνουν από την κυρία είσοδο στο πάνω προαύλιο. Οι μαθήτριες από δεξιά. Θα μπαίνουν από την πλαϊνή. […] Πάλι ακούστηκαν διαμαρτυρίες. – Δε θα ανεχτώ, είπα! Πάραυτα! Από αύριο θα υποστούν κυρώσεις οι μη συμμορφωθέντες! – Κατάλαβες τι είπε τώρα; ρώτησε η Άννα τη διπλανή της, μια κοντούλα ξανθομάλλα. – Όχι και τόσο. Θα δούμε όμως… Με λένε Αγγέλα. Εσένα; – Άννα. – Καθόμαστε μαζί; – Γιατί όχι; Στο πρώτο, έτσι; – Πού αλλού; Με τέτοιο μπόι… Και γέλασαν.

Βούλα Μάστορη, Στο Γυμνάσιο, εκδ. Πατάκη, 1998 Ερωτήσεις

Πώς νιώθει η Άννα, η κύρια ηρωίδα του αποσπάσματος, μόλις μπαίνει για πρώτη φορά στον

χώρο του Γυμνασίου; • Aπό πού καταλαβαίνουμε τα συναισθήματά της;

Η Άννα είναι η ηρωίδα μας που πηγαίνει πρώτη μέρα στο Γυμνάσιο. Η Άννα νιώθει από τη μια περηφάνια γιατί τώρα πια είναι μεγάλη και πάει στο γυμνάσιο όμως από την άλλη νιώθει φόβο για το τι θα αντιμετωπίσει έκει καθώς δεν ξέρει τίποτα για το νέο σχολείο που πηγαίνει αλλά και γιατί έμαθε ότι ο γυμνασιάρχης είναι πολύ αυστηρός. Πιστεύω πως όλα θα πάνε καλά, επίσης έκανε και μια καινούρια φίλη την Αγγέλα που θα καθίσουν και στο ίδιο θρανίο!!!

Κείμενο 2 Οιάνθρωποιπιθανόν ξεκίνησαν ναμιλούν 30.000 με 50.000 χρόνια πριν. Η επικοινωνία, όμως, είναι μια ιστορία που ξεκινά πολύπαλιότερα!Ταχέρια και το πρόσωπο μπορούσαν και μπο- ρούν να είναι τόσο εκφραστικά όσο οι λέξεις και καμιά φορά περισσότερο από αυτές. Έτσι, πολύ πριν εμφανιστεί η γραφή, οιχειρονομίεςκαιοιγκριμάτσεςείχανδημιουργήσει τηδικήτους γλώσσα.Στηναρχήοιάνθρωποισυγκρατούσανόλεςτιςπληροφο- ρίες στο μυαλό τους. Οι γονείς μετέφεραν τις γνώσεις στα παιδιά τους μι- λώντας σ’ αυτά, αφού κανείς δεν ήξερε να γράψει. Όμως, είναι δύσκολο να θυμόμαστε τα πάντα κι έτσι, πολλές φορές, πολύτιμακομμάτιατης ιστορίας χάνονταν μέσαστο χρόνο. Ήταν φυσικό, λοιπόν, κάποια στιγμή να δημιουργηθεί έντονη η ανάγκη να καταγράφονται τα πάντα. Έτσι γεννήθηκε η ζωγραφική (ζωγραφίζω = «γράφω τη ζωή»). Η γραπτή επικοινωνία ξε- κίνησε με ζωγραφιές. Οι ζωγραφιές, περνώντας από πολλά στάδια, απλοποιήθηκαν και εξελίχτη- καν σε γράμματα. Χίλια χρόνια πριν από το Χριστό, έγινε μια αληθινή επανάσταση με την επινόηση του αλφάβη- του. Οι αρχαίοι Φοίνικες, που ήταν έμποροι και ταξιδευτές και κατοικούσαν στο σημερινό Λίβανο, δημιούργησαν το πρώτο αλφάβητο που αποτελούνταν από 22 γράμματα, τα οποία ήταν όλα σύμ- φωνα. Μεταξύ 9ου και 8ου αιώνα π.Χ., οι Έλληνες πρόσθεσαν στο φοινικικό αλφάβητο τα φωνή- εντα α, ε, ι, ο, ου. Βασισμένοι στο ελληνικό αλφάβητο, οι Ρωμαίοι δημιούργησαν το λατινικό, που σήμερα είναι το πιο γνωστό αλφάβητο στον κόσμο. Η γραφή είναι ένας τρόπος να αποθηκεύονται και να μεταφέρονται πληροφορίες σε ανθρώ- πους που τους χωρίζει ο χρόνος και η απόσταση.
 * Το πρόσωπο, τα χέρια και η φωνή **
 * Από τον λόγο στην εικόνα **
 * Η επανάσταση του αλφάβητου **

περ. «Eρευνητές», εφημ. H KAΘHMEPINH, 28/3/1999 Ερωτίσεις 1)Ποιοι ήταν οι πρώτοι τρόποι με τους οποίους επικοινωνούσαν οι άνθρωποι; Πριν από 50.000 χρόνια οι άνθρωποι μπορούσαν να μιλάνε, να λένε την γνώμη τους, αλλά και να  μαλώνουν μεταξύ τους. Όμως δεν μιλούσαν έτσι όπως νομίζεται. Επειδή εκείνα τα χρόνια η γραφή  δεν είχε ανακαλυφτεί οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να μιλήσουν. Έτσι συζητούσαν με χειρονομίες και γκριμάτσες  δηλαδή χρησιμοποιώντας τα χέρια και το πρόσωπό τους.

2)Γιατί η επινόηση του αλφάβητου θεωρείται επανάσταση στην ιστορία του ανθρώπου; Πολλά χρόνια πριν οι αρχαίοι Φοίνικες ανακάλυψαν την αλφάβητο που αποτελούταν από 22 γράμματα  Αυτή η επινόηση θεωρείται επανάσταση για τους ανθρώπους !!! Καθώς μετά από αυτήν την επινόηση οι άνθρωποι  αποθήκευαν διάφορες πληροφορίες, ιστορίες και τραούδια με αυτό το αλφάβητο !

Κείμενο 3 1. Στον δρόμο για το σχολείο συναντώ σήματα του Kώδικα Oδικής Kυκλοφορίας και προσέχω τα φανάρια. 2. Φτάνω στο σχολείο και ακούω το κουδούνι που με ειδοποιεί ότι το μάθημα αρχίζει.  Eρωτήσεις Πόσοι διαφορετικοί κώδικες παρουσιάζονται στο κείμενο 3; Στο κείμενο 3 μπορούμε να δούμε ότι παρουσιάζονται δύο διαφορετικοί κώδικες : Οι κώδικες οδικής κυκλοφορίας( δηλαδή διάφορα σήματα και πινακίδες για να ήμαστε ασφαλείς στο δρόμο), και το κουδούνι του σχολείο που μας σημαίνει ότι το μάθημα αρχίζει !!!

= Ενότητα 2 = ** Kείμενο 1 [Διάλογος μαθητών]** //Θα ξεκινήσουμε ακούγοντας στο κασετόφωνο μερικούς διαλόγους, όπως αυτόν που ακολουθεί://  ΜΑΘΗΤΗΣ: Γεια σου, φίλε μου, τι κάνεις, είσαι καλά; ΦΙΛΟΣ: Μια χαρά! Εσύ γιατί είσαι λυπημένος; ΜΑΘΗΤΗΣ: Μας βάζουν πολλά μαθήματα στο σχολείο. Kαι δε φτάνει μόνο αυτό, οι γονείς μου με βάζουν να κάνω πολλά φροντιστήρια. ΦΙΛΟΣ: Σε καταλαβαίνω, φίλε μου, πρέπει να είσαι κουρασμένος. ΜΑΘΗΤΗΣ: Ναι… θέλω κι εγώ λίγο να παίξω. Αλλά τώρα πρέπει να φύγω, γιατί σε είκοσι λεπτά (…) έχω Aγγλικά. Γεια σου! ΦΙΛΟΣ: Γεια σου και σένα.

** Kείμενο 2 [Διάλογος μαθήτριας-διευθυντή σχολείου]** – **Μ** ην κάνεις έτσι, παιδί μου, δεν πρόκειται να σε φάει κανένας! της είπε ο γυμνασιάρχης πιάνοντας το σφυγμό της. Πού είναι εκείνο το νερό που ζήτησα; Η Γαλλίδα το 'φερε τρέχοντας, ενώ εκείνος μέτραγε το σφυγμό της Άννας. <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">– Ησύχασε, παιδί μου. Tι κάνεις έτσι; Πιες λίγο νερό να συνέλθεις και μετά τα λέμε. <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">Καινούριος [|κοπετός*] της Άννας, που είχε προς στιγμή σταματήσει. <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">– Ησύχασε. Δεν πρόκειται να σε φάμε. <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">– Θα… μου… δώσετε… όμως… αποβολή! είπε εκείνη ανάμεσα στους λυγμούς της. Εσείς… με το τίποτα… δίνετε αποβολή. <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">– Ε, όχι και με το τίποτα. <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">– Κι όλοι σάς φοβούνται! Μικροί και μεγάλοι. <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">– Υπερβολές! <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">– Κανείς δε σας αγαπάει! <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">– Χμ, χμ… <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">– Όλο μη κι απαγορεύεται! είχε πάρει φόρα τώρα η Άννα. <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">– Μπορείς να μου πεις γιατί… έδειρες το συμμαθητή σου; τη ρώτησε εκείνος ήρεμα. <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">– Μαλώσαμε. <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">– Και μ' όποιον μαλώνεις εσύ, του σπας τη μύτη; <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">– Κατά λάθος έγινε. <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">– Εσύ, όμως, δε με φοβάσαι και τόσο, μου φαίνεται… <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">– Σας φοβάμαι. <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">– Όμως τα λες ένα χεράκι… <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">– Με πνίγει το δίκιο. Δε λέω, είστε δίκαιος αλλά αχώνευτος, πώς να το κάνουμε… <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">– Καλά, καλά… Πήγαινε τώρα και να μη μάθω ότι μάλωσες με κανέναν ξανά, γιατί… <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 14px; text-align: justify;">*** κοπετός**: δυνατό κλάμα που συνοδεύεται από κραυγές και χτυπήματα στο στήθος. <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;">Βούλα Μάστορη, //Στο Γυμνάσιο//, εκδ. Πατάκη, 1998 <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;"> Kείμενο 3 [Hλεκτρονική επικοινωνία] <span style="color: #0033ff; display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: center;">Αγαπητοί αναγνώστες σας χαιρετούμε! Φέτος, συνεχίζοντας για 10η χρονιά μια ευχάριστη παράδοση του σχολείου μας, την έκδοση ετήσιου περιοδικού, αποφασίσαμε να καινοτομήσουμε -για ακόμα μια φορά- ακολουθώντας την εξέλιξη της εποχής μας.

Το περιοδικό μας "βγαίνει" πρώτα στο INTERNET, φιλοξενούμενο στον τόπο του σχολείου μας στο Διαδίκτυο. Έτσι το περιοδικό μας έχει τα πλεονεκτήματα της on-line επικοινωνίας και πληροφόρησης, που συμαίνει ότι γράφεται, διορθώνεται και εμπλουτίζεται σταδιακά, έως ότου φτάσει στην τελική του μορφή στο τέλος του σχ. έτους, οπότε θα εκδοθεί και με την παραδοσιακή έντυπη μορφή.

Μέσα από τις στήλες του περιοδικού μας, οι μαθητές και οι μαθήτριες του σχολείου με την βοήθεια των καθηγητών μας, προσπαθήσαμε να παρουσιάσουμε διάφορα θέματα που απασχολούν νέους της ηλικίας μας, αλλά και γενικότερα την κοινή γνώμη. Παρουσιάζουμε επίσης, μερικές από τις δραστηριότητες του σχολείου μας, που δεν περιορίζεται να δίνει μόνο γνώση και εκπαίδευση μέσα από τα βιβλία και τα μαθήματα, αλλά δραστηριοποιείται σε πολλους τομείς της παιδείας και του πολιτισμού.

Πιστεύουμε πως αντιλαμβάνεστε όλοι ότι η έκδοση ενός περιοδικού είναι δύσκολή υπόθεση, έχει κούραση και χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, ιδιαίτερα που εμείς θέλαμε να έχει διπλή υπόσταση: ψηφιακή και έντυπη. Για αυτό ζητάμε να κρίνετε αυτή την προσπάθεια με επιείκεια.

Είμαστε εξάλλου μόλις 13 και 14 ετών, "δημοσιογράφοι".

Καλή ανάγνωση!

Η συντακτική επιτροπή

<span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">** Kείμενο 4 [O λόγος του εκπαιδευτικού]**

<span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;"> **Θ** έλω δημόσια να αναφερθώ σ' αυτόν τον σχεδόν παράλογο πανικό που άρχιζε με εφιάλτες τρεις ημέρες πριν αρχίσουν κάθε χρόνο τα μαθήματα. Όταν ερχόταν ο Οκτώβριος (τότε, για πολλά χρόνια, άρχιζαν τα μαθήματα στη Μέση Εκπαίδευση), για τρεις ημέρες, πριν γίνει ο καθιερωμένος αγιασμός και μπούμε ξανά στις τάξεις, εφιάλτες τρομεροί με ταλαιπωρούσαν. Από τον Οκτώβριο εκείνο του 1963 μου είχε καρφωθεί η τρελή ιδέα πως σ' αυτή την τάξη, αυτή την πρώτη ημέρα, θα βρισκόταν εκείνος ο διαβολικός, [|ανελέητος*] μαθητής που θα μου υπέβαλλε την τρομερή ερώτηση που δε θα μπορούσα να απαντήσω! Αυτό έως τον Οκτώβριο του 1998.

<span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">Περνούσαν τα χρόνια, ερχόντουσαν ωραία, χαρισματικά, ανάμεσα στα άλλα, παιδιά, συχνά (πώς όχι;) δεν μπορούσα να απαντήσω σε κάποια ερώτηση, έμαθα ωριμάζοντας να λέω «θα το κοιτάξω και θα σου απαντήσω αύριο, δεν το ξέρω, δεν το έχω σκεφτεί, δε χρειάστηκε ως τα τώρα να το αναζητήσω» κτλ., αλλά ο πανικός κάθε χρόνο εκεί. Προσπαθώντας λογικά να εξηγήσω αυτό το άγχος, έβρισκα πως ίσως, επειδή υπήρξα προκλητικός μαθητής, σχεδόν αλαζόνας και συχνά προσπαθούσα να φέρω σε δύσκολη θέση τους δασκάλους μου θέτοντας απίθανες ερωτήσεις, φοβόμουν, όταν πια έγινα εγώ δάσκαλος, ότι θα βρισκόταν κάποιο ζιζάνιο να μου ανταποδώσει τις προκλήσεις.

<span style="color: #ff6600; display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">Eρωτήσεις κατανόησης

> > > Απαντήσεις συζητούν για τα "σχολικά προβληματά τους " δηλαδή για το πόσο δύσκολα πραγμματα περνάνε αλλά και για τα εξωσχολικά μαθηματά τους. 2 . Το κοριτσάκι στο κείμενο ένα αρχικά βρίσκετε πολύ αγχωμένο και καθώς πίστευε πως ο Γυμνασιάρχης θα της εδινε αποβολή ο Γυμνασιάρχης όμως δεν της εδοσε και τις εξύγισε πως οι Γυμνασιάρχες δεν είναι και πολύ κακοί αρκεί και οι μαθητές να είναι σωστοί και φρόνιμοι. 3 . Οι μαθητές του 14ου Γυμνάσιου Περιστερίου εκδώσαν την εφημερίδα τους στο διαδίκτυο για να δείξουν ότι ο κόσμος εξεσελίσει την τεχνολογία και οτί τώρα πια με την τεχνολογία όλες οι δουλείες των ανθρώπων και των μαθητών γίνονται πολύ πιο εύκολα με την βοήθεια της τεχνολογίας 4. Ο δάσκαλος είχε παθεί εναν μεγάλο πανικο διότι δεν μπορούσε να απαντήσει σε μια απλή ερωτιση που νόμιζε οτι θατων ρωτίσει ένας μαθητής !
 * 1) <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">Ποιοι μιλούν στη συνομιλία που ακούσατε (και διαβάσατε) στο κείμενο 1 ; • Ποιο θέμα συζητούν;
 * 1) <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">Πώς νιώθει η μαθήτρια και πώς αντιδρά ο γυμνασιάρχης στο κείμενο 2 ;
 * 1) <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">Για ποιους λόγους οι μαθητές του 14ου Γυμνασίου Περιστερίου αποφάσισαν να εκδώσουν μια ηλεκτρονική εφημερίδα ;
 * 1) <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;"> Τι είδους πανικός καταλάμβανε τον δάσκαλο στην αρχή του σχολικού έτους ( κείμ. 4 ) και γιατί;
 * 1) Στο κείμενο ένα (που διαβάσαμε πριν λίγο) μιλάνε δύο συμμαθητές, οι δύο αυτοί συμμαθητές

= Αρχαία Ελληνικά =


 * Το κυρίως προοίμιο στο αρχαίο κείμενο**

<span class="arxkeimenosepinaka" style="font-family: 'Palatino Linotype','Book Antiqua',Palatino,serif; font-size: 16px;">῎Ανδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ <span class="arxkeimenosepinaka" style="font-family: 'Palatino Linotype','Book Antiqua',Palatino,serif; font-size: 16px;">πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσε· <span class="arxkeimenosepinaka" style="font-family: 'Palatino Linotype','Book Antiqua',Palatino,serif; font-size: 16px;">πολλῶν δ᾽ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω, <span class="arxkeimenosepinaka" style="font-family: 'Palatino Linotype','Book Antiqua',Palatino,serif; font-size: 16px;">πολλὰ δ᾽ ὅ γ᾽ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν, 5<span class="arxkeimenosepinaka" style="font-family: 'Palatino Linotype','Book Antiqua',Palatino,serif; font-size: 16px;">ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων. <span class="arxkeimenosepinaka" style="font-family: 'Palatino Linotype','Book Antiqua',Palatino,serif; font-size: 16px;">ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ὣς ἑτάρους ἐρρύσατο, ἱέμενός περ· <span class="arxkeimenosepinaka" style="font-family: 'Palatino Linotype','Book Antiqua',Palatino,serif; font-size: 16px;">αὐτῶν γὰρ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο, <span class="arxkeimenosepinaka" style="font-family: 'Palatino Linotype','Book Antiqua',Palatino,serif; font-size: 16px;">νήπιοι, οἳ κατὰ βοῦς ῾Υπερίονος ᾿Ηελίοιο <span class="arxkeimenosepinaka" style="font-family: 'Palatino Linotype','Book Antiqua',Palatino,serif; font-size: 16px;">ἤσθιον· αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀφείλετο νόστιμον ἦμαρ. 10<span class="arxkeimenosepinaka" style="font-family: 'Palatino Linotype','Book Antiqua',Palatino,serif; font-size: 16px;">τῶν ἁμόθεν γε, θεά, θύγατερ Διός, εἰπὲ καὶ ἡμῖν. <span class="arxkeimenosepinaka" style="font-family: 'Palatino Linotype','Book Antiqua',Palatino,serif; font-size: 16px;">

<span style="display: block; font-family: 'Arial Narrow',Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">

<span style="display: block; font-family: 'Arial Narrow',Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">Tον άντρα, [|Mούσα,3] τον [|πολύτροπο4] να μου ανιστορήσεις, που βρέθηκε <span style="display: block; font-family: 'Arial Narrow',Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;"> ως τα πέρατα του κόσμου να γυρνά, [|αφού της Tροίας] <span style="display: block; font-family: 'Arial Narrow',Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;"> [|πάτησε το κάστρο το ιερό.5] <span style="display: block; font-family: 'Arial Narrow',Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">Γνώρισε πολιτείες πολλές, [|έμαθε πολλών ανθρώπων τις βουλές,6] <span style="display: block; font-family: 'Arial Narrow',Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">κι έζησε, καταμεσής στο πέλαγος, πάθη πολλά που τον σημάδεψαν, <span style="display: block; font-family: 'Arial Narrow',Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">σηκώνοντας το βάρος για τη δική του τη ζωή και των συντρόφων του <span style="display: block; font-family: 'Arial Narrow',Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">τον γυρισμό. Kι όμως δεν μπόρεσε, που τόσο επιθυμούσε, <span style="display: block; font-family: 'Arial Narrow',Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">να σώσει τους συντρόφους. <span style="display: block; font-family: 'Arial Narrow',Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">Γιατί εκείνοι χάθηκαν απ' τα δικά τους τα μεγάλα σφάλματα <span style="font-family: 'Arial Narrow',Helvetica,sans-serif; font-size: 16px;"> [|νήπιοι* και μωροί,7] που πήγαν κι έφαγαν τα βόδια <span style="font-family: 'Arial Narrow',Helvetica,sans-serif; font-size: 16px;">του υπέρλαμπρου Ήλιου· κι αυτός τους άρπαξε του γυρισμού τη μέρα. <span style="font-family: 'Arial Narrow',Helvetica,sans-serif; font-size: 16px;"> [|Aπό όπου θες, θεά, ξεκίνα την αυτή την ιστορία,8] κόρη του Δία, <span style="font-family: 'Arial Narrow',Helvetica,sans-serif; font-size: 16px;">και πες την και σ' εμάς.

Πλάτωνας <span style="display: block; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;">Mητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν ἡ πατρὶς καὶ σεµνότερον καὶ ἁγιώτερον. ( Πλάτων, // Kρίτων // 12 4ος αι. π.X.)

<span style="color: #ff0000; font-family: Tahoma,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px;">Λεξιλόγιο Υγιές μυαλό υπάρχει σε υγιές σώμα να προσπαθείς να μάχεσαι καλά. με γροθιές τραγούδι των κύκνων έξοδα του κράτους Τα παιδιά παίζουν γνώρισε τον εαυτό σου Λόγια που πετούν, λόγια που τα παίρνει ο άνεμος. Το να κάνει κάποιος το ίδιο λάθος δυο φορές δεν είναι χαρακτηριστικό σοφού ανθρώπου Να ζει κανείς καλά Έλα να το πάρεις μη μ`αγγιζεις νέες εδέες κολόνα από αλάτι πάρε πάρε σήκωσε σήκωσε άλητος κόμπος τάφος των ενδόξων ανδρών είναι η γη όλων κάρβουνα ο θησαυρός για αύριο [ας αφίσουμε ] τα σπουδέα μετά την γιαρτή με τις πόρτες κλειστές τώρα (ο) αγώνας για όλα
 * Νους υγιης εν σωματι υγιει
 * ευ αγωνίζεσθαι
 * πύξ λαξ
 * κύκνειον άσμα
 * δυμοσία δαπάνη
 * τα παιδία παίζει
 * γνωθι σαυτον
 * επεα πτεροεντα
 * το δις εξαμαρτειν ουκ ανδρος σοφού
 * ευ ζην
 * μολών λαβέ
 * μη μου άπτου
 * καινα δαιμονια
 * στήλη άλατος
 * άρον άρον
 * γορδιος δεσμός
 * ανδρων επίφανων πασα ταφος
 * ανθρακες ο θησαυρος
 * ες αυριον τα σπουδεα
 * κατόπιν εορτης
 * κεκλησμένων των θυρων
 * νυν υπερ παντων αγών