Γλώσσα

=Το λεξικό μας= toc == ==

==

=Ενότητα 1η= Ταξίδια, τόποι, μεταφορικά μέσα (Κάνω πίνακα στο excel ή στο word)
 * 1. Κάνω προτάσεις με τα γράμματα των χρονικών συνδέσμων στη σελίδα @Παιχνίδια με τις λέξεις. Πα 21/9/2012 **



Αποσπάσματα των δυο πρώτων κεφαλαίων του βιβλίου στον ιστότοπο: @http://www.ispania.gr/arthra/logotexnia/538-don-kixotis-apospaspamata. Από τον ίδιο ιστότοπο είναι και το κείμενο που ακολουθεί. α) Διαβάζω το απόσπασμα και περιγράφω το χαρακτήρα των ηρώων. β) Όταν ο Δον Κιχώτης συνάντησε το Φιλέα Φογκ κι ο Σάντσο Πάντσα τον Πασπαρτού, βρέθηκα κοντά τους και **κατέγραψα το διάλογό** τους αλλά είχα και τη δυνατότητα **να τους κάνω ερωτήσεις**. γ)Ζητήστε τους αυτόγραφο!!! media type="custom" key="20923494"
 * 2. Δον Κιχώτης, του Μιγκέλ Θερβάντες. Δευ 24/9/2012 **

Αφού διαβάσω το άρθρο στην wikipedia, σημειώνω τα μέρη από τα οποία πέρασαν οι ήρωες και τα βρισκω στο χάρτη. Αν έχω όρεξη τα αναζητώ στο google maps media type="custom" key="20970604"
 * 3) O γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες. Παρ/η 28/9/2012 **

Από τη σελίδα του εμπλουτισμένου ηλεκτρονικού βιβλίου στης ΣΤ τάξης
 * 4) Περιγράφω την Αμοργό Παρ/η 28/9/2012 **

Επισκεφθείτε τη σελίδα αναζήτησης του //Ψηφιακού Αρχείου// της ΕΡΤ. Αναζητήστε τη σειρά εκπομπών "Περισκόπιο" και πιο συγκεκριμένα το επεισόδιο "Αμοργός". Μπορείτε να αναδιηγηθείτε στους συμμαθητές σας αποσπάσματα από την εκπομπή ή να περιγράψετε κάποια από τα μνημεία, τις εκκλησίες ή τα άλλα κτίσματα του νησιού που σας έκαναν εντύπωση.

Ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ: Αναζήτηση
 * Πληκτρολογήστε την κατάλληλη λέξη στο πλαίσιο "**Αναζήτηση κειμένου**".
 * Στο πλαίσιο "**Αναζήτηση κειμένου σε**" φροντίστε να είναι σημειωμένη μόνον η επιλογή "**Τίτλος**".
 * [[image:Screen Shot 2012-09-27 at 5.05.28 μ.μ..png width="480" height="222"]]
 * Πατήστε με το αριστερό πλήκτρο του ποντικιού σας το ψηφιακό πλήκτρο "**Αναζήτηση**" και βρείτε την εκπομπή στον κατάλογο που θα εμφανιστεί.
 * Επιλέξτε πατώντας με το αριστερό πλήκτρο του ποντικιού σας την εικόνα που εμφανίζεται δίπλα στην περιγραφή της εκπομπής και το αρχείο θα ανοίξει σε νέα σελίδα.
 * [[image:Screen Shot 2012-09-27 at 5.12.36 μ.μ..png width="512" height="425"]]
 * Λογικά θα βρεθείτε εδώ


 * 5. Εκδρομή με αεροπλάνο Παρ/η 28/9/2012 **

Η τάξη μας προγραμματίζει να κάνει μια εκδρομή με αεροπλάνο. Έτσι αποφασίζουμε να παρουσιάσουμε στους συμμαθητές μας τι να προσέχουμε, όταν επιλέγουμε να ταξιδέψουμε αεροπορικώς. Το υλικό για την παρουσίασή μας μπορούμε να το αντλήσουμε από την ιστοσελίδα της //Γενικής Γραμματείας Καταναλωτή//.

[|Γενική Γραμματεία Καταναλωτή]

Το αρχείο το διαβάζετε πιο κάτω : media type="custom" key="20971198"

α) διαβάζω το κείμενο του Λουκιανού, **ταξίδια γεμάτα περιπέτειες** και απαντώ στο Ημερολόγιο στις ερωτήσεις 1 και 4 β) διαβαζω το κόμικ των Ρενέ Γκοσινύ -Αλμπέρ Ουντερζό, **στρατός για κλάματα** και απαντώ στο Ημερολόγιο στις ερωτήσεις 1 και 2 γ) διαβάζω το κείμενο του Ευγένιου Τριβιζά, **η θλιμμένη αγελάδα**και απαντώ στο Ημερολόγιο στις ερωτήσεις 1 και 2
 * 6. Aπό το Ανθολόγιο (για όσους δεν έχουν σύνδεση) **


 * 7 **. Aφού διαβάσετε το άρθρο

**"****100 χιλιάδες ποιητές για την αλλαγή"**,
ας σκεφτούμε πώς μπορούμε να οργανώσουμε μια παρόμοια εκδήλωση στ σχολείο. Συζητάμε τις προτάσεις μας και ετοιμάζουμε Ανακοίνωση για να ενημερώσουμε τους συμμαθητές και τους δασκάλους στο σχολείο.

=Ενότητα 2 =
 * Κατοικία **

Τετάρτη 24/10/21012 (για την 28η)
**Τίτος Πατρίκιος, «Το σπίτι»**

Ι

Το σπίτι όπου πραγματικά μεγάλωσα

ήταν ένα διαμέρισμα στον τελευταίο όροφο

μιας πολυκατοικίας ίδιας με βαπόρι

σε ύψος ξεπερνούσε όλα τα διπλανά της σπίτια.

Απ' την ταράτσα εποπτεύαμε την Αθήνα

ή κατεβαίναμε την ώρα του συναγερμού

στο υπόγειο καταφύγιο, εγώ τους το 'σκαγα

κι ανεβοκατέβαινα με το ασανσέρ

που τότε δεν είχε κανείς συμμαθητής μου.

Όταν τελείωνα με τα μαθήματα, τ' αρχαία

τα μαθηματικά, τα γαλλικά, τα εγγλέζικα

ακόμα και το πιάνο, έπαιρνα το ποδήλατο

έκανα βόλτες με πηδηχτή ανάβαση

κι άλλα κόλπα κι ονειρευόμουνα μοτοσακό,

ή πάλι άκουγα μουσική από δίσκους

που έβαζα στο ραδιογραμμόφωνο RCA.

Το διαμέρισμα ήταν μεγάλο, με σαλοτραπεζαρία

γραφείο για τον πατέρα μου, για μένα

κρεβατοκάμαρες χωριστές για όλους

ακόμα και για τη γιαγιά και κάποιους θείους.

Βέβαια δεν ήτανε δικό μας, η πολυκατοικία

ανήκε ολόκληρη σ' έναν εισαγωγέα χάρτου

όμως εμείς το λέγαμε «το σπίτι μας»

δίχως καθόλου να μας νοιάζει.

//Για να τα πεις όλα για ένα σπίτι//

//πρέπει να χτίσεις ένα πιο μεγάλο από λόγια//

//και τα πολλά λόγια στην ποίηση δεν χρειάζονται//

//μα τώρα ούτε κι αυτό με νοιάζει.//

[απόσπασμα από το περιοδικό //Διαβάζω//, Ιούνιος – Αύγουστος 2009] Απαντώ στις ερωτήσεις :
 * 1) **Tι** περιγράφει ο συγγραφέας; **Ποιος** κατοικούσε στο σπίτι;
 * 2) **Πού** βρίσκεται το σπίτι; 'Eχουμε πληροφορίες για το πώς ήταν **απ' έξω**;
 * 3) Πώς είναι το σπίτι **από μέσα** με τη σειρά που βλέπει τους χώρους ο συγγραφέας;
 * 4) Ποια στοιχεία δείχνουν πώς ήταν η **ζωή** του ποιητή μέσα σ' αυτό;
 * 5) Ποιες είναι οι **σκέψεις** και τα **σχόλια** του συγγραφέα;

2. Από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού διαβάζω το κείμενο του Ηλία Βενέζη και απαντώ στις ερωτήσεις :

Ηλίας Βενέζης Το κίτρινο Σ’ ένα επιτούτου δωμάτιο ήταν φυλαγμένα σαν πολύτιμα πράματα τα όπλα, γκράδες και μαρτίνια και σπαθιά, όσα θα φτάνανε για ν’ αρματώσουν όλους τους ζευγάδες σε ώρα ανάγκης, αν μας ρίχνονταν ληστές. Aυτό το δωμάτιο το λέγαμε το «Kίτρινο» επειδή ήταν βαμμένο με δυνατό κίτρινο χρώμα. Tο δικό μας, των παιδιών, ήταν πλάι στα όπλα, κι η γειτονία τους μας έκανε να τα συλλογιζόμαστε πολύ. Kαι καθώς το Kίτρινο ήταν πάντα κλειδωμένο και κανένας δεν είχε την άδεια να το ανοίξει εκτός απ’ τον παππού, η φαντασία μας του έδινε μεγάλες διαστάσεις, το σχημάτιζε σα μυστικό καταφύγιο μυθικών πλασμάτων. Tις νύχτες, όταν γινόταν ησυχία έξω, όταν τα τσακάλια πια δεν ούρλιαζαν και μονάχα τα φύλλα των δέντρων ακούγονταν που σαλεύαν, κάθε άλλος σιγανότατος θόρυβος που έφτανε ως εμάς μας φαινόταν να ’ρχεται από το απαγορευμένο δωμάτιο. Tότε το ένα παιδί ξυπνούσε το άλλο. ― Άκουσες; έλεγε η μικρή Άρτεμη και μ’ έσπρωχνε. Ξυπνούσα τρομαγμένος και ρωτούσα: ― Tι είναι; ― Άκου! Πλάι κάτι γίνεται! Στο Kίτρινο... Έβαζα όλη την προσοχή κι αφουγκραζόμουν. H γη αναπαύεται και γονιμοποιεί τους σπόρους, κι απ’ το μυστικό της έργο έρχεται ένας ελάχιστος θόρυβος που μπορεί να φτάξει μονάχα σ’ ένα παιδί. Oι ρίζες των δέντρων σαλεύουν στα σκοτεινά γυρεύοντας νερό να πιουν, οι φλούδες των κορμών σαλεύουν για να χυθούν οι χυμοί στους κλώνους και στα φύλλα, τα τυφλά σκουλήκια αγωνίζουνται έρημα στο μικρό τους αγώνα, ένα ζαρκάδι πέρασε και χάθηκε, ένα άλλο, κυνηγημένο από μεγαλύτερό του αγρίμι, δεν μπόρεσε να περάσει στο δάσος να γλιτώσει κι ακούγεται η σπαραχτική φωνή του βαθιά, η φωνή του θανάτου. Ύστερα όλα ησυχάζουν, κι έρχεται η Mεγάλη Σιωπή. ― Άκου!... λέει πάλι η Άρτεμη όταν γίνεται ησυχία. ― Tσακάλι θα ’ταν και πέρασε, της λέω. ― Mα όχι! Όχι το τσακάλι! Nά! Tώρα, τώρα! Kει μέσα! Άκουσε! Tεντώνω το αυτί μου κι ανοίγω τα μάτια μου όσο μπορώ. H καρδιά μου χτυπά με αγωνία επειδή αισθάνουμαι την ανάγκη ν’ ακούσω ό,τι μπορεί ν’ ακούσει εκείνη. ― Aχ! λέω τέλος απελπισμένα. Δεν ακούω τίποτε! Mονάχα τα φύλλα... ― Kαημένε! Tα φύλλα! Tι λες για φύλλα! κάνει η φωνή της μες στο σκοτάδι, και ξέρω πως στα μάτια της θα λάμπει η περιφρόνηση. Mα τόσο λοιπόν μικρός είσαι; Eγώ ήμουνα έξι χρονώ κι εκείνη είχε κλείσει πια τα οχτώ. Aυτό δε με πείραζε τόσο. Aλλά μου ερχόταν να κλάψω απ’ το κακό μου και απ’ το παράπονο επειδή η Άρτεμη ήταν κορίτσι, κι ένα κορίτσι δε θα ’πρεπε να ξέρει πιο πολλά από ένα αγόρι. Kι όμως, νά που έτσι γινόταν ―αδικία πολλή ήταν στον κόσμο. ― Ό,τι θέλεις λες! της κάνω τέλος θυμωμένα. Aκούς τα φύλλα στα δέντρα και θαρρείς πως είναι στο Kίτρινο! Xμ! ― Kακομοίρη! Eγώ λέω ό,τι θέλω; διαμαρτύρεται η Άρτεμη. Δε θυμάσαι πως κι εσύ τις προάλλες τ’ άκουσες που περπατούσαν τα σπαθιά μες στο Kίτρινο και μιλούσαν με τα πιστόλια; Aκούς, να λέω, ό,τι θέλω! H Άρτεμη είχε δίκιο. Tις προάλλες φύσηξε πολύς αγέρας, αργά μετά τα μεσάνυχτα, κι όλο το υποστατικό σα να σάλευε. Aπό ψηλά, απ’ τα Kιμιντένια, ερχόταν ο θρήνος των δέντρων που παλεύαν με τον άνεμο. Mήτε τα τσακάλια δεν είχαν τολμήσει να βγούνε κείνο το βράδυ απ’ τις φωλιές τους, μήτε άλλα ζαρκάδια, καμιά φωνή δεν ακουγόταν. Tότες ακούσαμε το μυστικό θόρυβο που ερχόταν μέσ’ από το Kίτρινο, και μείναμε κι οι δυο σύμφωνοι, η Άρτεμη κι εγώ, πως τα σπαθιά μιλούσαν. Λοιπόν, τώρα γιατί να μην πιστεύω; ― Eσύ όλο κοιμάσαι, αυτό είναι! συμπεραίνει η Άρτεμη, θέλοντας να εξηγήσει την αδυναμία μου. Eγώ όμως ξαγρυπνώ κι έχω συνηθίσει τ’ αυτί μου να παίρνει. ― Kαλά, καλά! της λέω πάλι. Eσύ τα ξέρεις όλα! Kάθισε, λοιπόν, να ξαγρυπνάς με το σκοτάδι... Γυρίζω στο μικρό κρεβάτι μου και κουκουλώνουμαι με το σεντόνι. Mα την ίδια στιγμή ένας καθαρός, καθαρότατος θόρυβος, ένα τικ-τικ, έρχεται μες στη νύχτα απ’ το μέρος του Kίτρινου. ― T’ άκουσες επιτέλους;... ψιθυρίζει στα σκοτεινά η φωνή της Άρτεμης, και θαρρώ πως τρέμει. T’ άκουσες; ― Aχ, τ’ άκουσα! μουρμουρίζω κι εγώ με ταραχή. Tι να ’ναι; ― Tα σπαθιά ξυπνούνε..., λέει εκείνη. Mα τότε ξυπνά κι η Aνθίππη. Eίναι η μεγαλύτερη αδερφή μας, είναι ως δώδεκα χρονώ κι είναι η δεύτερη μητέρα μας. Πάντα της λέγαμε τα μυστικά μας. ― Tι έχετε εσείς εκεί; ρωτά σιγανά. ― Aνθίππη, άκου!... λέει η Άρτεμη, κι η φωνή της είναι σα να γυρεύει βοήθεια. Tα σπαθιά ξυπνήσαν στο Kίτρινο!... H Aνθίππη ακούει κι ύστερα λέει ατάραχη: ― Ποντίκια είναι, μην κάνετε έτσι. Kοιμηθείτε! Tην ακούμε που γυρίζει απ’ το άλλο πλευρό να κοιμηθεί, σα να μην έγινε τίποτα. Σκεπάζουμαι κι εγώ ως το κεφάλι, μα τα μάτια δεν κλείνουν. Oι θόρυβοι του δάσους, της γης, των ζαρκαδιών γίνουνται ένα, γίνουνται η παράξενη μουσική που λέει για τα παραμύθια και για τα όνειρα, λέει για τα ταξίδια των παιδιών που πάνε καβάλα σε χρυσόψαρα να βρούνε τη «Pοδοπαπούδα» με το άσπρο φόρεμα και τ’ ασημένια μαλλιά και με το Mεγάλο Δράκο που φυλάει στην πόρτα της. Tα σπαθιά και τα πιστόλια στο κίτρινο δωμάτιο δεν είναι πια άγρια πλάσματα, ξυπνήσαν μονάχα γιατί ζήλεψαν, θέλουν κι αυτά να καβαλικέψουν τα χρυσόψαρα, να μην είναι κλεισμένα κι έρημα. Aνοίγουν σιγανά την πόρτα της φυλακής τους, απλώνουνε τα χέρια και ξέρουν πως, κι αν δεν είναι χρυσόψαρο, ένα μικρό καλό δελφίνι θα περιμένει να τα πάρει. Kι ενώ τα χρυσόψαρα αρχίζουν το ταξίδι, πλέοντας μες στον αγέρα, ακούγεται πίσω τους η φωνή των σπαθιών, πάνω στο δελφίνι, που ικετεύουνε: «Περιμένετε νά ’ρθουμε! Περιμένετε νά ’ρθουμε κι εμείς στη Pοδοπαπούδα!» «Eλάτε!» τους λέει φιλικά το μικρό αγόρι απ’ το χρυσόψαρο. «Eλάτε και σας περιμένουμε!» Tο άλλο πρωί η Aνθίππη με ρωτά: ― Ποιον περίμενες χτες τη νύχτα; ― Eγώ περίμενα κανέναν; ― Mα ναι, κάποιον φώναζες στον ύπνο σου νά ’ρθει. Δε θυμούμαι πια τίποτα και της λέω πως θα ’ταν όνειρο. || 1. Ετοιμάζω 5 ερωτήσεις από το κείμενο και αφήνω τους συμμαθητές μου να βρουν τις απαντήσεις. 2. Ετοιμαζω 3 απαντήσεις από τοκείμενο και αφήνω τους συμμαθητές μου να βρουν τις κατάλληλες ερωτήσεις. 2. Επιλέγω μια εικόνα και τη ζωγραφίζω. ||  || 3).Να περιγραφούν οι 3 φωτογραφίες σελ. 34, 32 και 33 . Η προτελευταία πρόταση τα συναισθήματα των ανθρώπων αν υπάρχουν και η τελευταία πρόταση τα συναισθήματα που μου προκαλεί βλέποντας την.
 * Στα χρόνια του παππού μου, του πατέρα της μητέρας μου, η γη πια ήταν έτοιμη κι έγινε το υποστατικό. Aπ’ τη μητέρα μου έμαθα πώς έγινε η πρώτη καλύβα, πότε η γιαγιά μου φύτεψε με τα χέρια της τον πλάτανο στην αυλή, πότε φυτέψανε τα κλήματα. Στο υποστατικό έμπαινες από μια μεγάλη πόρτα, καμωμένη με σκαλιστό ξύλο. Στη μέση ήταν μια αυλή και γύρω-γύρω της, η μια χτισμένη κοντά στην άλλη, ήταν οι οικοδομές. Στα κάτω πατώματα ήταν οι αποθήκες κι οι στάβλοι, στ’ απάνω η κατοικία του παππού και της γιαγιάς μας, πλάι ο ξενώνας, και πλάι οι κατοικίες για τις γυναίκες και τους ζευγάδες που δουλεύανε στο κτήμα ολοχρονίς. Mια ξύλινη σκάλα σε ανέβαζε απ’ την αυλή στο σπίτι του παππού, κι από κει άρχιζε το ξύλινο μπαλκόνι που ένωνε κυκλικά όλα τα χτίρια. Tα παράθυρα όλα βλέπαν μες στην αυλή, και μονάχα το σπίτι του παππού είχε ένα σιδερόφραχτο παράθυρο που έβλεπε έξω, τον κόσμο τον έξω απ’ τη μεγάλη πόρτα. Έτσι το υποστατικό έμοιαζε σα μοναστήρι ή σα φρούριο, καμωμένο όλο με γερή πέτρα του Σαμουρσάκ για το φόβο των ληστών. Όμως δεν είχε τίποτα απ’ την ασκητική αυστηρότητα των μοναστηριών, μήτε απ’ την αγριότητα των φρουρίων. Ήταν βαμμένο με γαλάζιο χρώμα.
 * (από το βιβλίο: Hλίας Bενέζης, //Aιολική γη,// Bιβλιοπωλείον της «Eστίας» Iωάννου Δ. Kολλάρου & Σιας A.E., 1969)
 * (από το βιβλίο: Hλίας Bενέζης, //Aιολική γη,// Bιβλιοπωλείον της «Eστίας» Iωάννου Δ. Kολλάρου & Σιας A.E., 1969)

4). Κάνω παράγραφο κλίνοντας: η οδός, η πόλη.

4) Επανάληψη για τεστ Γλώσσας, ενότητα 2, τη Δευτέρα 29/10/2012

=Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012= Σοφία Ζαραμπούκα

= Ο ωραίος Δαρείος = Ό ποιος τον έβλεπε να κάθεται και να καμαρώνει στο παράθυρο έσκαγε απ’ τη ζήλια του. Ήταν λεπτός με πράσινα μάτια, γκρίζος, γυαλιστερός, με κόκκινο λουράκι. Αμίλητος, πίσω απ’ το τζάμι, καμιά φορά ακίνητος για ώρες, έμοιαζε ψεύτικος. Ζούσε με το αφεντικό του, τον κύριο Τίτο, που ήταν διαιτολόγος-μουσικολόγος. Ήξερε δηλαδή όλες τις τροφές και τι πρέπει να τρώει ο καθένας, και όλες τις μουσικές και τα όργανα. Κάθε πρωί ο Δαρείος και ο διαιτολόγος Τίτος τρώγανε το ίδιο πρωινό. Ένα αυγό, πορτοκαλάδα, γάλα και ψωμί με μέλι. Ο Δαρείος τηγανητό. Ο Τίτος βραστό. Ο Δαρείος γάλα. Ο Τίτος πορτοκαλάδα. Ψωμί με μέλι και οι δύο. Ο Δαρείος βλέπει τηλεόραση μόνο αν έχει Μίκυ Μάους. Αλλιώς, ξαπλώνει στον καναπέ και διαβάζει Μίκυ Μάους. Καμιά φορά ανεβαίνει στο πρεβάζι του παράθυρου και χαζεύει έξω τη νυχτερινή ζωή των άλλων γάτων. Εκεί, γύρω απ’ τις σακούλες με τα σκουπίδια, είναι όλοι μαζεμένοι. Ένας γάτος έχει βρει κάτι καλό κι ο άλλος τον κυνηγάει. Ένας μικρούλης τρώει τσιπς και ένας ψωριάρης βρήκε μια πάστα μισοφαγωμένη. «Αυτή είναι ζωή», λέει μέσα του ο Δαρείος, «γεμάτη περιπέτειες…». Από βδομάδα, δηλαδή τη Δευτέρα που μας έρχεται, ο Τίτος πάει ταξίδι. Ο Δαρείος θα μείνει μόνος του εφτά μέρες. – Σου έχω αφήσει φαγητό, αλλά μην ξεχνάς κάθε μέρα τη σαλάτα, είπε, τον χάιδεψε, πήρε το [|λαγούτο] του κι έφυγε. Εκείνο το πρώτο βράδυ της Δευτέρας, χωρίς καθόλου να διστάσει, ο Δαρείος αποφάσισε να φάει έξω! – Τι ωραία η ζωή του δρόμου… Τρία μερόνυχτα έμεινε έξω ο Δαρείος. Γνωρίστηκε με τον περιπτερά κι έφαγε γαριδάκια και σοκολάτες με την καρδιά του. Κοιμήθηκε κάτω απ’ τα σταματημένα αυτοκίνητα και η γούνα του γέμισε λάδια. Είχε μπροστά του κάμποσες μέρες μέχρι να γυρίσει ο Τίτος. Έφαγε ξανά μια πάστα, σκέτο πάχος από κρέας, μισό μπιφτέκι από κιμά, με σάλτσα από μπουκάλι, και μαγιονέζα με αυγά κι ένα σωρό τηγανητά. Νόμιζε ότι θα σκάσει. Στομάχιασε. «Ώρα να συμμαζευτώ», σκέφτηκε ο Δαρείος. «Δεν αισθάνομαι καλά». Αποχαιρέτησε την παρέα και πήγε να μπει στο σπίτι του από την τρύπα της κουζίνας. Αδύνατον. Έβαλε το κεφάλι, αλλά δεν περνούσε η κοιλιά. Ο Δαρείος είχε γίνει διπλός από την τρύπα. «Τώρα τι θα γίνει; Πρέπει να κάνω δίαιτα μερικές μέρες, αλλιώς θα ’ρθει ο Τίτος και θα είμαι ακόμα έξω». Αλλά στο δρόμο δεν έχει καλό φαΐ: ψάρι, κρέας και σαλάτα, όσπρια, λαχανικά και φρούτα, γάλα, γιαούρτι και τυρί, και από λίγο όλα. Έξω τρως ό,τι σου τύχει. «Θα φάω σκουπίδια, τι να κάνω, αλλά θα πάω στο γυμναστήριο», σκέφτηκε. Κάθε μέρα γυμναζότανε δύο ώρες, αλλά τίποτα. Έμενε το ίδιο χοντρός. Ώσπου ένα βράδυ είδε φως στο παράθυρο του σπιτιού του. Πήγε από κάτω και νιαούριζε να τον ακούσει ο Τίτος. Άδικα ξελαιμιαζότανε. Μέσα ακούγαν μουσική και τρώγαν μαριδίτσα. Να πάρει η ευχή, ήταν και Τρίτη, που έχουμε ψάρι. Ας ήταν και σκέτη σαλάτα, ας ήταν μπάμιες με κοτόπουλο, αλλά ας του άνοιγε… Ο Δαρείος κοιμήθηκε στο χαλάκι της εισόδου περιμένοντας. Το πρωί, βγαίνοντας, παρά λίγο να τον πατήσει ο Τίτος. – Πού ήσουνα; Πώς έχεις γίνει έτσι; Έλα, μπρος, πάμε στο φούρνο. – Δεν αντέχω, δεν μπορώ. Πρώτα θέλω το αυγό μου, γάλα και ψωμί με μέλι. – Γάλα και ψωμί με μέλι; Εσύ πρέπει να τρως μόνο σαλάτα για να βρεις την παλιά σου φόρμα. Σε έχει πάρει η κάτω βόλτα. Πού ’ναι η ωραία γούνα; Πού ’ναι η κομψή σου μέση; Τι θα κάνουμε με εσένα; – Θα χορεύω, είπε ο Δαρείος, θα χορεύω κάθε βράδυ, και θα τρώω πρώτα σαλάτα και μετά λίγο κρέας, ψάρι, όσπρια και χόρτα, όλα τα λαχανικά και φρούτα, γάλα, γιαούρτι και τυρί. Ε, κι αν πας πάλι ταξίδι, μπορεί μια τόση δα μικρούλα σοκολάτα…

Δραστηριότητες [[image:http://digitalschool.minedu.gov.gr/modules/ebook/show.php/DSDIM-D110/334/2286,8702/images/img6_9.png width="140" height="140" align="top" caption="img6_9"]]

 * 1) Παρακολουθήστε στην τηλεόραση διαφημίσεις για τροφές που σας αρέσουν, αν και ξέρετε ότι δεν είναι υγιεινές. Συζητήστε γι’ αυτές στην τάξη.
 * 2) Συζητάμε και κρίνουμε στην τάξη τις διαφημίσεις που συγκεντρώσαμε. Με βάση τα συμπεράσματά μας δημιουργούμε δικές μας διαφημίσεις, για να προβάλουμε τις τροφές που προτείνει ο διαιτολόγος Τίτος. Aν υπάρχουν στο σχολείο σας κάμερα και βίντεο, μπορείτε να τα χρησιμοποιήσετε για την προβολή τους.

Σοφία Ζαραμπούκα (Αθήνα 1942)
Έχει γράψει και έχει εικονογραφήσει παραμύθια, ιστορίες, μυθιστορήματα και θέατρο. Επίσης, διασκεύασε για μικρά παιδιά έργα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Μερικά βιβλία της: //Στο δάσος//, //Το Βρωμοχώρι//, //Ειρήνη Αριστοφάνη//· οι σειρές: //Μυθολογία// και //Φίλοι φίλοι καρδιοφίλοι.//

Πρόταση για διάβασμα
Τζιλ Μέρφυ, //Μία δίαιτα για ελέφαντες//, εκδ. Ρώσση.