ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Ενοτητα 1

Κείμενο 1

Κατηφόρισε σοβαρή, όπως ταίριαζε σ’ ένα γυμνασιοκόριτσο, την καινούρια ακόμη γειτο-
νιά της. Διέσχισε γρήγορα, όπως άρμοζε, την Πάνω Πλατεία και μπήκε στο δρόμο με τα μα-
γαζιά. Ούτε ματίτσα αριστερά και δεξιά. Με βιαστικό βήμα, έφτασε στην Κάτω Πλατεία,
πέρασε απέναντι και μπήκε επιτέλους στο δρόμο που βρισκόταν το Γυμνάσιο. Ήταν κι αυτή
πια γυμνασιοκόριτσο! Πήρε μια βαθιά ανάσα και μπήκε στον αυλόγυρο. Αμέσως όμως ένιωσε
να βουλιάζει. Θεέ, πόσο τεράστιοι ήταν όλοι τους! Κι αυτή σαν νάνος! Ολόκληροι άντρες και
γυναίκες! Πέρασε διστακτικά από δίπλα τους κι εκείνοι χαμήλωσαν το βλέμμα τους κατά τη
μεριά της χαμογελώντας.
«[…] Και δεν ξέρω κανέναν εδώ. Και δες τι αέρα που έχουν όλες αυτές οι κυράτσες. Εγώ είμαι
σαν βλαχαντερό!» σκέφτηκε αναψοκοκκινισμένη και ζάρωσε σε μια άκρη.
– Άννα!
Γύρισε κι είδε το Γιώργο. […]
– Tι θες σε τούτο το προαύλιο; […] Eμείς μένουμε στο κάτω προαύλιο. Δε σ’ το ’πανε; Πάμε.
Η Άννα τον ακολούθησε αμίλητη.
– Εφέτος έχει έρθει καινούριος γυμνασιάρχης. Λένε πως είναι πολύ αυστηρός. Στο προηγού-
μενο Γυμνάσιο που ήταν, λένε, τους είχε κάνει όλους στρατιωτάκια, καθηγητές και μαθητές! […]
Το κουδούνι τού έκοψε την κουβέντα. Έπρεπε να βρουν τώρα πού έκανε σειρά η τάξη τους.
Και γρήγορα μάλιστα, γιατί οι καθηγητές είχαν ήδη βγει και στήνονταν με σεβασμό πίσω από
έναν ψηλόλιγνο άντρα. «Αυτός είναι!» ακούστηκαν μερικά ψιθυρίσματα. Έπειτα ήρθε ο παπα-Νι-
κόλας που τους έκανε αγιασμό και στο Δημοτικό. «Χμ, γι’ αυτό εμείς αργούσαμε να μπούμε…»
σκέφτηκε αθέλητα ηΆννα, λογαριάζοντας τον εαυτό της ακόμη με τα παιδιά τουΔημοτικού παρά
με τούτους εδώ τους μαντράχαλους.
Ο αγιασμός έγινε όπως συνήθως, αλλά μετά βγήκε μπροστά ο γυμνασιάρχης κι άρχισε ένα
κατεβατό από «πρέπει» κι «απαγορεύεται», που έκανε όλο το ακροατήριο κάτω να στενάξει. Από
τις μεγάλες μάλιστα τάξεις ακούστηκαν έντονες διαμαρτυρίες.
–Δε θα ανεχτώ! φώναξε ο γυμνασιάρχης. Και τώρα οι μαθητές ν’ αρχίσουν να προχωρούν απ’
αριστερά και να μπαίνουν από την κυρία είσοδο στο πάνω προαύλιο. Οι μαθήτριες από δεξιά. Θα
μπαίνουν από την πλαϊνή. […]
Πάλι ακούστηκαν διαμαρτυρίες.
– Δε θα ανεχτώ, είπα! Πάραυτα! Από αύριο θα υποστούν κυρώσεις οι μη συμμορφωθέντες!
– Κατάλαβες τι είπε τώρα; ρώτησε η Άννα τη διπλανή της, μια
κοντούλα ξανθομάλλα.
QKYuonE.png
– Όχι και τόσο. Θα δούμε όμως… Με λένε Αγγέλα. Εσένα;
– Άννα.
– Καθόμαστε μαζί;
– Γιατί όχι; Στο πρώτο, έτσι;
– Πού αλλού; Με τέτοιο μπόι…
Και γέλασαν.


Βούλα Μάστορη, Στο
Γυμνάσιο, εκδ. Πατάκη, 1998
Ερωτήσεις

Πώς νιώθει η Άννα, η κύρια ηρωίδα του αποσπάσματος, μόλις μπαίνει για πρώτη φορά στον

χώρο του Γυμνασίου; • Aπό πού καταλαβαίνουμε τα συναισθήματά της;

Η Άννα είναι η ηρωίδα μας που πηγαίνει πρώτη μέρα στο Γυμνάσιο. Η Άννα νιώθει από τη μια περηφάνια
γιατί τώρα πια είναι μεγάλη και πάει στο γυμνάσιο όμως από την άλλη νιώθει φόβο
για το τι θα αντιμετωπίσει έκει καθώς δεν ξέρει τίποτα για το νέο σχολείο που πηγαίνει αλλά και γιατί έμαθε
ότι ο γυμνασιάρχης είναι πολύ αυστηρός. Πιστεύω πως όλα θα πάνε καλά, επίσης έκανε και μια καινούρια φίλη
την Αγγέλα που θα καθίσουν και στο ίδιο θρανίο!!!


Κείμενο 2
Το πρόσωπο, τα χέρια και η φωνή
Οιάνθρωποιπιθανόν ξεκίνησαν ναμιλούν 30.000 με 50.000
χρόνια πριν. Η επικοινωνία, όμως, είναι μια ιστορία που ξεκινά
πολύπαλιότερα!Ταχέρια και το πρόσωπο μπορούσαν και μπο-
ρούν να είναι τόσο εκφραστικά όσο οι λέξεις και καμιά φορά
περισσότερο από αυτές. Έτσι, πολύ πριν εμφανιστεί η γραφή,
οιχειρονομίεςκαιοιγκριμάτσεςείχανδημιουργήσει τηδικήτους
γλώσσα.Στηναρχήοιάνθρωποισυγκρατούσανόλεςτιςπληροφο-
ρίες στο μυαλό τους. Οι γονείς μετέφεραν τις γνώσεις στα παιδιά τους μι-
λώντας σ’ αυτά, αφού κανείς δεν ήξερε να γράψει. Όμως, είναι δύσκολο να θυμόμαστε τα πάντα κι
έτσι, πολλές φορές, πολύτιμακομμάτιατης ιστορίας χάνονταν μέσαστο χρόνο.
CidPP17.png
Από τον λόγο στην εικόνα
Ήταν φυσικό, λοιπόν, κάποια στιγμή να δημιουργηθεί έντονη η ανάγκη να καταγράφονται τα
πάντα. Έτσι γεννήθηκε η ζωγραφική (ζωγραφίζω = «γράφω τη ζωή»). Η γραπτή επικοινωνία ξε-
κίνησε με ζωγραφιές. Οι ζωγραφιές, περνώντας από πολλά στάδια, απλοποιήθηκαν και εξελίχτη-
καν σε γράμματα.
Η επανάσταση του αλφάβητου
Χίλια χρόνια πριν από το Χριστό, έγινε μια αληθινή επανάσταση με την επινόηση του αλφάβη-
του. Οι αρχαίοι Φοίνικες, που ήταν έμποροι και ταξιδευτές και κατοικούσαν στο σημερινό Λίβανο,
δημιούργησαν το πρώτο αλφάβητο που αποτελούνταν από 22 γράμματα, τα οποία ήταν όλα σύμ-
φωνα. Μεταξύ 9ου και 8ου αιώνα π.Χ., οι Έλληνες πρόσθεσαν στο φοινικικό αλφάβητο τα φωνή-
εντα α, ε, ι, ο, ου. Βασισμένοι στο ελληνικό αλφάβητο, οι Ρωμαίοι δημιούργησαν το λατινικό, που
σήμερα είναι το πιο γνωστό αλφάβητο στον κόσμο.
Η γραφή είναι ένας τρόπος να αποθηκεύονται και να μεταφέρονται πληροφορίες σε ανθρώ-
πους που τους χωρίζει ο χρόνος και η απόσταση.

περ. «Eρευνητές», εφημ. H KAΘHMEPINH, 28/3/1999
Ερωτίσεις
1)Ποιοι ήταν οι πρώτοι τρόποι με τους οποίους επικοινωνούσαν οι άνθρωποι;
Πριν από 50.000 χρόνια οι άνθρωποι μπορούσαν να μιλάνε, να λένε την γνώμη τους, αλλά και να
μαλώνουν μεταξύ τους. Όμως δεν μιλούσαν έτσι όπως νομίζεται. Επειδή εκείνα τα χρόνια η γραφή
δεν είχε ανακαλυφτεί οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να μιλήσουν. Έτσι συζητούσαν με χειρονομίες και γκριμάτσες
δηλαδή χρησιμοποιώντας τα χέρια και το πρόσωπό τους .

2)Γιατί η επινόηση του αλφάβητου θεωρείται επανάσταση στην ιστορία του ανθρώπου;
Πολλά χρόνια πριν οι αρχαίοι Φοίνικες ανακάλυψαν την αλφάβητο που αποτελούταν από 22 γράμματα
Αυτή η επινόηση θεωρείται επανάσταση για τους ανθρώπους !!! Καθώς μετά από αυτήν την επινόηση οι άνθρωποι
αποθήκευαν διάφορες πληροφορίες, ιστορίες και τραούδια με αυτό το αλφάβητο !

Κείμενο 3
1. Στον δρόμο για το σχολείο συναντώ σήματα του Kώδικα Oδικής Kυκλοφορίας και προσέχω τα φανάρια.
imgB1_08.jpg
2. Φτάνω στο σχολείο και ακούω το κουδούνι που με ειδοποιεί ότι το μάθημα αρχίζει.external image images?q=tbn:ANd9GcS6qrU72yy4OPRrCl2ALoglk8BaOYyGpDDDwSngzqQHXQbfcNgg

EρωτήσειςΠόσοι διαφορετικοί κώδικες παρουσιάζονται στο κείμενο 3;
Στο κείμενο 3 μπορούμε να δούμε ότι παρουσιάζονται δύο
διαφορετικοί κώδικες : Οι κώδικες οδικής κυκλοφορίας( δηλαδή διάφορα σήματα και πινακίδες για να ήμαστε ασφαλείς στο δρόμο), και το κουδούνι του σχολείο που μας
σημαίνει ότι το μάθημα αρχίζει !!!

Ενότητα 2

Kείμενο 1 [Διάλογος μαθητών]
Θα ξεκινήσουμε ακούγοντας στο κασετόφωνο μερικούς διαλόγους, όπως αυτόν που ακολουθεί:
ΜΑΘΗΤΗΣ: Γεια σου, φίλε μου, τι κάνεις, είσαι καλά;
ΦΙΛΟΣ: Μια χαρά! Εσύ γιατί είσαι λυπημένος;
ΜΑΘΗΤΗΣ: Μας βάζουν πολλά μαθήματα στο σχολείο. Kαι δε φτάνει μόνο αυτό, οι γονείς μου με βάζουν να κάνω πολλά φροντιστήρια.
ΦΙΛΟΣ: Σε καταλαβαίνω, φίλε μου, πρέπει να είσαι κουρασμένος.
ΜΑΘΗΤΗΣ: Ναι… θέλω κι εγώ λίγο να παίξω. Αλλά τώρα πρέπει να φύγω, γιατί σε είκοσι λεπτά (…) έχω Aγγλικά. Γεια σου!
ΦΙΛΟΣ: Γεια σου και σένα.

Kείμενο 2 [Διάλογος μαθήτριας-διευθυντή σχολείου]
Μην κάνεις έτσι, παιδί μου, δεν πρόκειται να σε φάει κανένας! της είπε ο γυμνασιάρχης πιάνοντας το σφυγμό της. Πού είναι εκείνο το νερό που ζήτησα;
Η Γαλλίδα το 'φερε τρέχοντας, ενώ εκείνος μέτραγε το σφυγμό της Άννας.
– Ησύχασε, παιδί μου. Tι κάνεις έτσι; Πιες λίγο νερό να συνέλθεις και μετά τα λέμε.
Καινούριος κοπετός* της Άννας, που είχε προς στιγμή σταματήσει.
– Ησύχασε. Δεν πρόκειται να σε φάμε.
– Θα… μου… δώσετε… όμως… αποβολή! είπε εκείνη ανάμεσα στους λυγμούς της. Εσείς… με το τίποτα… δίνετε αποβολή.
Εικόνα
Εικόνα

– Ε, όχι και με το τίποτα.
– Κι όλοι σάς φοβούνται! Μικροί και μεγάλοι.
– Υπερβολές!
– Κανείς δε σας αγαπάει!
– Χμ, χμ…
– Όλο μη κι απαγορεύεται! είχε πάρει φόρα τώρα η Άννα.
– Μπορείς να μου πεις γιατί… έδειρες το συμμαθητή σου; τη ρώτησε εκείνος ήρεμα.
– Μαλώσαμε.
– Και μ' όποιον μαλώνεις εσύ, του σπας τη μύτη;
– Κατά λάθος έγινε.
– Εσύ, όμως, δε με φοβάσαι και τόσο, μου φαίνεται…
– Σας φοβάμαι.
– Όμως τα λες ένα χεράκι…
– Με πνίγει το δίκιο. Δε λέω, είστε δίκαιος αλλά αχώνευτος, πώς να το κάνουμε…
– Καλά, καλά… Πήγαινε τώρα και να μη μάθω ότι μάλωσες με κανέναν ξανά, γιατί…
* κοπετός: δυνατό κλάμα που συνοδεύεται από κραυγές και χτυπήματα στο στήθος.
Βούλα Μάστορη, Στο Γυμνάσιο, εκδ. Πατάκη, 1998
Kείμενο 3 [Hλεκτρονική επικοινωνία]Αγαπητοί αναγνώστες σας χαιρετούμε!
Φέτος, συνεχίζοντας για 10η χρονιά μια ευχάριστη παράδοση του σχολείου μας, την έκδοση ετήσιου περιοδικού, αποφασίσαμε να καινοτομήσουμε -για ακόμα μια φορά- ακολουθώντας την εξέλιξη της εποχής μας.

Το περιοδικό μας "βγαίνει" πρώτα στο INTERNET, φιλοξενούμενο στον τόπο του σχολείου μας στο Διαδίκτυο. Έτσι το περιοδικό μας έχει τα πλεονεκτήματα της on-line επικοινωνίας και πληροφόρησης, που συμαίνει ότι γράφεται, διορθώνεται και εμπλουτίζεται σταδιακά, έως ότου φτάσει στην τελική του μορφή στο τέλος του σχ. έτους, οπότε θα εκδοθεί και με την παραδοσιακή έντυπη μορφή.

 

Μέσα από τις στήλες του περιοδικού μας, οι μαθητές και οι μαθήτριες του σχολείου με την βοήθεια των καθηγητών μας, προσπαθήσαμε να παρουσιάσουμε διάφορα θέματα που απασχολούν νέους της ηλικίας μας, αλλά και γενικότερα την κοινή γνώμη. Παρουσιάζουμε επίσης, μερικές από τις δραστηριότητες του σχολείου μας, που δεν περιορίζεται να δίνει μόνο γνώση και εκπαίδευση μέσα από τα βιβλία και τα μαθήματα, αλλά δραστηριοποιείται σε πολλους τομείς της παιδείας και του πολιτισμού.



Πιστεύουμε πως αντιλαμβάνεστε όλοι ότι η έκδοση ενός περιοδικού είναι δύσκολή υπόθεση, έχει κούραση και χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, ιδιαίτερα που εμείς θέλαμε να έχει διπλή υπόσταση: ψηφιακή και έντυπη. Για αυτό ζητάμε να κρίνετε αυτή την προσπάθεια με επιείκεια.

Είμαστε εξάλλου μόλις 13 και 14 ετών, "δημοσιογράφοι".

Καλή ανάγνωση!

Η συντακτική επιτροπή


Kείμενο 4 [O λόγος του εκπαιδευτικού]



Θέλω δημόσια να αναφερθώ σ' αυτόν τον σχεδόν παράλογο πανικό που άρχιζε με εφιάλτες τρεις ημέρες πριν αρχίσουν κάθε χρόνο τα μαθήματα. Όταν ερχόταν ο Οκτώβριος (τότε, για πολλά χρόνια, άρχιζαν τα μαθήματα στη Μέση Εκπαίδευση), για τρεις ημέρες, πριν γίνει ο καθιερωμένος αγιασμός και μπούμε ξανά στις τάξεις, εφιάλτες τρομεροί με ταλαιπωρούσαν. Από τον Οκτώβριο εκείνο του 1963 μου είχε καρφωθεί η τρελή ιδέα πως σ' αυτή την τάξη, αυτή την πρώτη ημέρα, θα βρισκόταν εκείνος ο διαβολικός, ανελέητος* μαθητής που θα μου υπέβαλλε την τρομερή ερώτηση που δε θα μπορούσα να απαντήσω! Αυτό έως τον Οκτώβριο του 1998.

Περνούσαν τα χρόνια, ερχόντουσαν ωραία, χαρισματικά, ανάμεσα στα άλλα, παιδιά, συχνά (πώς όχι;) δεν μπορούσα να απαντήσω σε κάποια ερώτηση, έμαθα ωριμάζοντας να λέω «θα το κοιτάξω και θα σου απαντήσω αύριο, δεν το ξέρω, δεν το έχω σκεφτεί, δε χρειάστηκε ως τα τώρα να το αναζητήσω» κτλ., αλλά ο πανικός κάθε χρόνο εκεί. Προσπαθώντας λογικά να εξηγήσω αυτό το άγχος, έβρισκα πως ίσως, επειδή υπήρξα προκλητικός μαθητής, σχεδόν αλαζόνας και συχνά προσπαθούσα να φέρω σε δύσκολη θέση τους δασκάλους μου θέτοντας απίθανες ερωτήσεις, φοβόμουν, όταν πια έγινα εγώ δάσκαλος, ότι θα βρισκόταν κάποιο ζιζάνιο να μου ανταποδώσει τις προκλήσεις.


Eρωτήσεις κατανόησης

  1. Ποιοι μιλούν στη συνομιλία που ακούσατε (και διαβάσατε) στο κείμενο 1; Ποιο θέμα συζητούν;
  2. Πώς νιώθει η μαθήτρια και πώς αντιδρά ο γυμνασιάρχης στο κείμενο 2;
  3. Για ποιους λόγους οι μαθητές του 14ου Γυμνασίου Περιστερίου αποφάσισαν να εκδώσουν μια ηλεκτρονική εφημερίδα;
  4. Τι είδους πανικός καταλάμβανε τον δάσκαλο στην αρχή του σχολικού έτους (κείμ. 4) και γιατί;
Απαντήσεις
  1. Στο κείμενο ένα (που διαβάσαμε πριν λίγο) μιλάνε δύο συμμαθητές , οι δύο αυτοί συμμαθητές
συζητούν για τα "σχολικά προβληματά τους " δηλαδή για το πόσο δύσκολα πραγμματα περνάνε αλλά και
για τα εξωσχολικά μαθηματά τους .
2 . Το κοριτσάκι στο κείμενο ένα αρχικά βρίσκετε πολύ αγχωμένο και καθώς πίστευε πως ο Γυμνασιάρχης θα της εδινε αποβολή
ο Γυμνασιάρχης όμως δεν της εδοσε και τις εξύγισε πως οι Γυμνασιάρχες δεν είναι και πολύ κακοί αρκεί και οι μαθητές να είναι σωστοί και
φρόνιμοι .
3 . Οι μαθητές του 14ου Γυμνάσιου Περιστερίου εκδώσαν την εφημερίδα τους στο διαδίκτυο για να δείξουν ότι ο κόσμος
εξεσελίσει την τεχνολογία και οτί τώρα πια με την τεχνολογία όλες οι δουλείες των ανθρώπων και των μαθητών γίνονται πολύ
πιο εύκολα με την βοήθεια της τεχνολογίας
4. Ο δάσκαλος είχε παθεί εναν μεγάλο πανικο διότι δεν μπορούσε να απαντήσει σε μια απλή ερωτιση που νόμιζε οτι θατων ρωτίσει ένας μαθητής !









Αρχαία Ελληνικά


Το κυρίως προοίμιο στο αρχαίο κείμενο


῎Ανδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ
πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσε·
πολλῶν δ᾽ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω,
πολλὰ δ᾽ ὅ γ᾽ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν,5ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων.
ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ὣς ἑτάρους ἐρρύσατο, ἱέμενός περ·
αὐτῶν γὰρ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο,
νήπιοι, οἳ κατὰ βοῦς ῾Υπερίονος ᾿Ηελίοιο
ἤσθιον· αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀφείλετο νόστιμον ἦμαρ.10τῶν ἁμόθεν γε, θεά, θύγατερ Διός, εἰπὲ καὶ ἡμῖν.
bTyzmbR.png






Tον άντρα, Mούσα,3 τον πολύτροπο4 να μου ανιστορήσεις, που βρέθηκε
ως τα πέρατα του κόσμου να γυρνά, αφού της Tροίας
πάτησε το κάστρο το ιερό.5
Γνώρισε πολιτείες πολλές, έμαθε πολλών ανθρώπων τις βουλές,6
κι έζησε, καταμεσής στο πέλαγος, πάθη πολλά που τον σημάδεψαν,σηκώνοντας το βάρος για τη δική του τη ζωή και των συντρόφων του
τον γυρισμό. Kι όμως δεν μπόρεσε, που τόσο επιθυμούσε,
να σώσει τους συντρόφους.
Γιατί εκείνοι χάθηκαν απ' τα δικά τους τα μεγάλα σφάλματα
νήπιοι* και μωροί,7 που πήγαν κι έφαγαν τα βόδια
του υπέρλαμπρου Ήλιου· κι αυτός τους άρπαξε του γυρισμού τη μέρα.
Aπό όπου θες, θεά, ξεκίνα την αυτή την ιστορία,8 κόρη του Δία,
και πες την και σ' εμάς.

LVfy6SP.png
Πλάτωνας
Mητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν ἡ πατρὶς καὶ σεµνότερον καὶ ἁγιώτερον. (Πλάτων, Kρίτων 12 4ος αι. π.X.)




Λεξιλόγιο
  • Νους υγιης εν σωματι υγιει
Υγιές μυαλό υπάρχει σε υγιές σώμα
  • ευ αγωνίζεσθαι
να προσπαθείς να μάχεσαι καλά.
  • πύξ λαξ
με γροθιές
  • κύκνειον άσμα
τραγούδι των κύκνων
  • δυμοσία δαπάνη
έξοδα του κράτους
  • τα παιδία παίζει
Τα παιδιά παίζουν
  • γνωθι σαυτον
γνώρισε τον εαυτό σου
  • επεα πτεροεντα
Λόγια που πετούν, λόγια που τα παίρνει ο άνεμος.
  • το δις εξαμαρτειν ουκ ανδρος σοφού
Το να κάνει κάποιος το ίδιο λάθος δυο φορές δεν είναι χαρακτηριστικό σοφού ανθρώπου
  • ευ ζην
Να ζει κανείς καλά
  • μολών λαβέ
Έλα να το πάρεις
  • μη μου άπτου
μη μ`αγγιζεις
  • καινα δαιμονια
νέες εδέες
  • στήλη άλατος
κολόνα από αλάτι
  • άρον άρον
πάρε πάρε σήκωσε σήκωσε
  • γορδιος δεσμός
άλητος κόμπος
  • ανδρων επίφανων πασα ταφος
τάφος των ενδόξων ανδρών είναι η γη όλων
  • ανθρακες ο θησαυρος
κάρβουνα ο θησαυρός
  • ες αυριον τα σπουδεα
για αύριο [ας αφίσουμε ] τα σπουδέα
  • κατόπιν εορτης
μετά την γιαρτή
  • κεκλησμένων των θυρων
με τις πόρτες κλειστές
  • νυν υπερ παντων αγών
τώρα (ο) αγώνας για όλα